Eleusis 2021

Eleusis 2021

<< Οκτ 2019 >>
ΔΤΤΠΠΣΚ
30 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 1 2 3

Ασπασία-Μαρία Αλεξίου

Η Ασπασία-Μαρία Αλεξίου είναι απόφοιτος της δραματικής σχολής ΕΜΠΡΟΣ – Θέατρο Εργαστήριο και του τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ αυτή την περίοδο ολοκληρώνει το μεταπτυχιακό της στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ίδιου ιδρύματος. Εργάζεται στον χώρο του θεάτρου και του χορού με διάφορες ιδιότητες, που της παρέχουν μια πολύπλευρη εξοικείωση με διαφορετικά θεατρικά ιδιώματα.

Ως βοηθός σκηνοθέτη έχει δουλέψει με τους: Γιάννη Χουβαρδά, Dimiter Gotscheff, Έφη Θεοδώρου, Μιχαήλ Μαρμαρινό κ.ά. Τα τελευταία χρόνια συνεργάζεται σταθερά με τη θεατρική ομάδα Kursk και συμμετείχε ως βοηθός σκηνοθέτη του Χάρη Φραγκούλη στις παραστάσεις Ο Άρντεν πρέπει να πεθάνει και Lenz, ενώ στην τελευταία τους παράσταση συμμετείχε και ως ηθοποιός (Οθέλλος).

Ως ηθοποιός έχει δουλέψει σε ολιγομελή σχήματα ή σε παραστάσεις όπου ένα από τα βασικά ζητούμενα ήταν η ανίχνευση μιας νέας χορικότητας (Ικέτιδες σε σκηνοθεσία Χρήστου Στέργιογλου, Domino και Playback σε σκηνοθεσία Αργυρώς Χιώτη). Ως φυσική απόρροια αυτού του τρόπου δουλειάς προέκυψε η συνεργασία της με τον χορογράφο Κώστα Τσιούκα στις παραστάσεις Χοροί μας Χωρεί μας και Ζιζέλ, δύο ομαδικές χορογραφίες για χορευτές/τριες και μη χορευτές/τριες.

Ως σκηνοθέτις έχει συνδημιουργήσει δύο παραστάσεις που βασίζονταν σε μη θεατρικά κείμενα. Οι Εθνικαί εορταί (συμμετοχή από κοινού στη σύνθεση, τη σκηνοθεσία και την ερμηνεία με τον Βασίλη Βηλαρά και τη Μαρία Θρασυβουλίδη) βασίζονταν σε λογοτεχνικά κείμενα και μαρτυρίες με θέμα την Κατοχή και τον Εμφύλιο. Τα αποσπάσματα εστίαζαν σε ανθρώπους που έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας και όχι στους «επώνυμους» πρωταγωνιστές/στριες της. Το ζητούμενο δεν ήταν τόσο η αποτύπωση μιας σειράς γεγονότων ή η κατάθεση ενός πολιτικού συμπεράσματος, αλλά η προσέγγιση του αισθήματος αποπροσανατολισμού και ιλίγγου που βιώνουν οι ερευνητές/τριες και αναγνώστες/τριες, καθώς και οι ερμηνευτές/τριες που επιλέγουν να έρθουν σε επαφή με μια πλειάδα από μαρτυρίες και ερμηνείες που άλλοτε ταυτίζονται μεταξύ τους και άλλοτε αποκλίνουν. Με τον Βασίλη Βηλαρά συνδημιούργησαν και συμμετείχαν στην παράσταση Το Θωρηκτό, που βασιζόταν σε ένα μικρό απόσπασμα από το μυθιστόρημα Μεθυσμένη πολιτεία του Σωτήρη Πατατζή. Οι δύο δευτερεύοντες μυθιστορηματικοί χαρακτήρες, του Γυμνασιάρχη και της καθηγήτριας Γαλλικών, αποσπάστηκαν από το φυσικό τους πλαίσιο και εντάχθηκαν σε μια παράσταση, όπου συνυπήρχε η αφηγηματικότητα και η προσπάθεια να αποτυπωθούν τα όνειρα και οι φαντασιώσεις αυτών των προσώπων.

Αυτό που συνέχει την πορεία της στο θέατρο και τη συνδέει με τους περιπάτους στο Συνοικισμό, είναι η διαρκής προσπάθεια να εντοπιστεί και να φωτιστεί το ίχνος που αφήνουν «ανώνυμα» πρόσωπα, πρόσωπα που χρησιμοποιούν σπάνια τη φωνή τους ή για να είμαστε πιο ακριβείς, πρόσωπα που ίσως δεν έχουν συναντήσει ακόμα τον ιδανικό ακροατή ή ακροάτρια.

Τάνια Ελ Κουρί

Η Τάνια Ελ Κουρί είναι καλλιτέχνης live art από το Λίβανο, η δουλειά της οποίας εστιάζει στη ζωντανή επαφή με το κοινό και τις ηθικές και πολιτικές δυνατότητες αυτής της επαφής. Δημιουργεί παραστάσεις και εγκαταστάσεις, στις οποίες το κοινό είναι ενεργός δράστης.  Έχει περιοδεύσει διεθνώς και έχει διακριθεί με το International Prize for Live Art του Anti Festival, το Total Theatre Innovation Award και το Arches Brick Award. Η Τάνια είναι κάτοχος διδακτορικού από το Πανεπιστήμιο Royal Holloway του Λονδίνου. Η έρευνά της και οι δημοσιεύσεις της επικεντρώνονται στην πολιτική διάσταση της live art στην προ και μετά περίοδο της Αραβικής Άνοιξης. Η Τάνια συνδέεται με την κολεκτίβα Forest Fringe του Ηνωμένου Βασιλείου και είναι συνιδρύτρια της ομάδας Dictaphone Group στον Λίβανο, η δουλειά της οποίας εστιάζει στην έρευνα και την ερμηνεία του δημόσιου χώρου. .

Η Φιόνα Γουίνιγκ, Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής του International Live Art Prize σημειώνει αναφορικά με τη δουλειά της Τάνια: «Η ευαισθησία με την οποία η καλλιτέχνης ενορχηστρώνει την εμπειρία του θεατή είναι εκπληκτική. Η εμπειρία αυτή μένει μέσα μας, μερικές φορές εγγράφεται κυριολεκτικά πάνω μας. Η Τάνια προσεγγίζει και αναδείξει μερικά από τα πιο φλέγοντα ερωτήματα της εποχής μας, δημιουργώντας δυνατές εμπειρίες που εγείρουν συζητήσεις και ανταλλαγή. Η δουλειά της είναι επιτακτικά απαραίτητη και την ευχαριστούμε γι’ αυτό». .

Η Λόις Κέϊνταν, συνιδρύτρια του Live Art Development Agency, αναφέρει για το έργο της Τάνια: «Η Tάνια είναι μια από τους πρωτοπόρους μιας γενιάς καλλιτεχνών με έδρα το Ηνωμένο Βασίλειο που δουλεύουν με τις πρακτικές της Live Art για να επαναπροσδιορίσουν την τέχνη. Τι είναι, τι κάνει και τι λέει η τέχνη; Δοκιμάζει με ποιους τρόπους μπορεί να ανακαλυφθεί και να βιωθεί. Μας καλεί να εξετάσουμε την ατομική και συλλογική δυνατότητα δράσης και εγείρει συζητήσεις για θέματα και εμπειρίες που είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε… Στη διαδικασία μύησης του κοινού της σε τόσο δύσκολα και περίπλοκα μονοπάτια, έχει εξελίξει μια μορφή βιωματικής τέχνης που μας προσφέρει εξέχουσες εμπειρίες, οι οποίες σωματοποιούνται και αγγίζουν τον πυρήνα της ύπαρξής μας, μας καθιστούν συνενόχους, ζητώντας μας να αναθεωρήσουμε το ρόλο, την ευθύνη και την εμπλοκή μας σε τέτοια επείγοντα και συνταρακτικά γεωπολιτικά γεγονότα».

Φίλιππος Κουτσαφτής

Ο Φίλιππος Κουτσαφτής γεννήθηκε το 1950 στη Ζαγορά του Πηλίου. Αρχικά σπούδασε μηχανολογία και στη συνέχεια κινηματογράφο στην Αθήνα, στη Σχολή Σταυράκου, τμήμα Διευθυντών Φωτογραφίας. Έχει εργαστεί, ως Διευθυντής Φωτογραφίας σε βραβευμένες ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, καθώς και σε μεγάλο αριθμό προγραμμάτων για την Ελληνική Τηλεόραση. Εργάζεται επίσης ως σχεδιαστής φωτισμών σε θεατρικές, μουσικές και  χορευτικές παραστάσεις.

Στην προσωπική του φιλμογραφία περιλαμβάνονται οι ταινίες μικρού μήκους «Σεμνών Θεών» (1987), «Μια Μέρα με τον Μίνωα» (1988), «To. Ra. Ke.» (2007) και το ντοκιμαντέρ Αρκαδία Χαίρε (2015). Το 2000, παρουσίασε το ντοκιμαντέρ «Αγέλαστος Πέτρα», του οποίου το κυρίως θέμα είναι η Ελευσίνα. Τα γυρίσματα της ταινίας διήρκεσαν 10 χρόνια και η ταινία διαπραγματεύεται το σήμερα, τον τόπο, τον χρόνο, την μνήμη και την ιστορία. Απέσπασε 4 συνολικά βραβεία στο 41ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Γιολάντα Μαρκοπούλου

Η Γιολάντα Μαρκοπούλου είναι σκηνοθέτις και παραγωγός κινηματογραφικών και θεατρικών έργων.

Από το 2007 διευθύνει την ανεξάρτητη εταιρεία θεατρικών, κινηματογραφικών και multimedia παραγωγών POLYPLANITY Productions ενώ τον ίδιο χρόνο ίδρυσε τον καλλιτεχνικό χώρο ΣΥΝΕΡΓΕΙ-Ο στο Μεταξουργείο. Έχει σκηνοθετήσει πάνω από είκοσι θεατρικά έργα και ταινίες μικρού μήκους. Οι θεατρικές της σκηνοθεσίες περιλαμβάνουν τα: Tejas VerdesΝεκροί Ταξιδιώτες, Το ΧώμαShoot-Get-Treasure-Repeat1911 (στο ΣΥΝΕΡΓΕΙ-Ο), Στο Δάσος των  Σεμνών (Διεθνής Συνάντηση Αρχαίου Δράματος, Δελφοί 2009), Θάλαμος Αρ. 6Οι Εμιgrρέδες (Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας 2015-2016) και ΕROICA (Θέατρο Τέχνης- Κάρολος Κουν 2018-2019).

Έχει σκηνοθετήσει μεταξύ άλλων τις ταινίες μικρού μήκους Ιt’s ok my Friend και Oι Πυραμίδες της Αθήνας που παρουσιάστηκαν σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ.

Παράλληλα, από το 2008 σκηνοθετεί και συντονίζει το θεατρικό εργαστήρι προσφύγων και μεταναστών Station Αthens. Η παράσταση Είμαστε οι Πέρσες! (2015-17) παρουσιάστηκε στο Φεστιβάλ Αθηνών, στο International Theatre of Finland και στο φεστιβάλ mind the fact, ενώ η περιπατητική site-specific performance Ε_ΦΥΓΑ (2014, 2018) εντάχθηκε στο πρόγραμμα της Ελευσίνας- Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2021, με την οποία διατηρεί σταθερή καλλιτεχνική συνεργασία. Ακόμη έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Ο Παίκτης, Εγώ (ΚΕΘΕΑ, Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών 2016) και Ρουλέτενμπουργκ (2017, mind the fact festival) με την ομάδα The Gamblers, αποτελούμενη από πρώην εξαρτημένους στα τυχερά παιχνίδια. Μαζί με την Ιωάννα Βαλσαμίδου ίδρυσαν το 2016 και διατηρούν την καλλιτεχνική επιμέλεια της πολιτιστικής και καλλιτεχνικής πρωτοβουλίας mind the fact, που έχει σαν στόχο να παρουσιάσει «αληθινές ιστορίες με πρωταγωνιστές τους ανθρώπους που τις έζησαν».

Μέσα από την POLYPLANITY έχει συνεργαστεί  σημαντικούς πολιτιστικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως η Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση, το Φεστιβάλ Αθηνών, το Μέγαρο Μουσικής κ.α. Ηταν η παραγωγός της ΙΛΙΑΔΑΣ σε σκηνοθεσία Στάθη Λιβαθινού η οποία περιόδευσε διεθνώς.

Είναι απόφοιτη του τμήματος Film Production του Boston University College of Communication.

www.synergyo.gr / www.polyplanity.com / www.mindthefact.gr

Αλέξανδρος Μιστριώτης

Ο Αλέξανδρος Μιστριώτης γεννήθηκε στις 17 Αυγούστου 1973 στην Οτάβα (Καναδάς), μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε στην Γαλλία, στην ESBAM, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Μασσαλίας. Το καλλιτεχνικό του προφίλ δύσκολα προσδιορίζεται. Η δουλειά του κυμαίνεται ανάμεσα στην εικόνα και το κείμενο, στην παρουσία και την αναπαράσταση, στην ακρίβεια και την αφαίρεση. Η αναπαράσταση των κειμένων του αποτελεί μέρος του έργου της έρευνάς του για ένα «Θέατρο της Ησυχίας» ενώ τα ίδια τα κείμενα αποτελούν μέρος μιας έρευνας για τη σύγχρονη προφορικότητα και παραμένουν, ως εκ τούτου, αδημοσίευτα.

Το ζήτημα της ταυτότητας – της ελληνικής ταυτότητας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας και της μεταξύ τους σχέσης – βρίσκεται στο επίκεντρο της προβληματικής του έργου του Αλέξανδρου Μιστριώτη, την οποία αναπτύσσει με τη χρήση δύο βασικών εργαλείων: της Ιστορίας από τη μια πλευρά και της Ποίησης από την άλλη. Αυτός ο συμφυρμός Ποίησης και Ιστορίας διαμορφώνει την ιδιότυπη, προσωπική γλώσσα και δημιουργεί ένα καλλιτεχνικό σύμπαν, το οποίο φωτίζει με πρωτότυπο τρόπο μια σειρά πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων της σύγχρονης πραγματικότητας. Ένα σύμπαν το οποίο συνέχει και διαπραγματεύεται θέματα,που θα μπορούσαν υπό άλλες προϋποθέσεις να φαίνονται ασύνδετα μεταξύ τους, από τις ελάχιστες συγκινήσεις της καθημερινότητας μέχρι τη διαμόρφωση των σύγχρονων πόλεων.

Δεύτερο χαρακτηριστικό στοιχείο του έργου του Μιστριώτη είναι ο τρόπος με τον οποίο επιδιώκει και οικοδομεί τη σχέση του με το θεατή, στηριζόμενος στην παρουσία του καλλιτέχνη και την άμεση, απογυμνωμένη απεύθυνση στο θεατή.  Έτσι οικοδομεί οργανικά μία προσωπική σχέση ανάμεσα στον καλλιτέχνη και στο θεατή, σαν να πρόκειται σχεδόν για εξομολόγηση.